YOKUM          

            Zor zoru yenmek daha da zor.Ellerimi veriyorum tutan yok.Gökkuşağının altında en ucunda bir yere gidiyorum zaman yok,ses yık.Ağlıyorum aslında o bile yok.Sadece ben ağladığımı hissediyorum.

            Kalbim çıkıyor yerinden ama hiç kan akmıyor.Gözlerimi çıkarıyorlar,ama yine de görüyorum.belki de dokunmanın anlamını yitirdiği yerde yavaş yavaş ölüyorum.             

            Ölmeyi bile bilmiyorum.Bildiklerim ve bilmediklerim...Bir de soru işaretleri ile dolu balonlar çıkıyor beynimden. Aklım yok.

            Yer çekimi yok... Uçuyorum,ama kanatlarım yok. Ciğerlerimi doldurmak için nefes alıyorum; hava yok.

            Ben kimim?

            Cevap yok!..

            Yok,yok... Sevgi yok. Şefkat yok; fedakarlık yok, inançlarım yok...Ben de YOKUM.

                                                                                                          Aytuğ Sivaslıgil